Sponsorreis Dominicaanse Republiek

Verslag informatie avond.....

2012-01-16T08:25:00.002+01:00

Afgelopen donderdag hadden we de informatie-avond voor de sponsorreis naar de Dominicaanse Republiek die vertrekt op 16 februari.

Sponsorreis

Een sponsorreis is een geheel verzorgde groepsreis die georganiseerd wordt door Compassion. Ieder jaar worden er 3 groepsreizen naar verschillende landen georganiseerd. Zie hier rechts in de navigatie de planning voor de komende jaren. We gaan in totaal met 16 personen op reis naar de Dominicaanse Republiek om het werk van Compassion in al haar facetten te zien en om ons sponsorkind te ontmoeten.

Informatiedag
Het doel van de informatiedag is om als groep met elkaar kennis te maken en een aantal praktische zaken over de reis door te nemen. Het is altijd weer bijzonder om de verschillende redenen van de deelnemers te horen waarom ze meegaan met deze reis. Eén ding is duidelijk iedereen heeft er enorm veel zin in en kan haast niet wachten om zijn/haar sponsorkind(eren) te ontmoeten!

Reis naar het onbekende
En wat was het goed... Het begon allemaal een beetje onwennig... het was niet alleen stil omdat we allemaal lekker zaten te eten :) Met een onbekende groep, zo'n verre, spannende reis maken is nogal niet wat. Maar toen het welkom van Jose (via skype met een webcam) live uit de DR gedaan was en de eerste presentaties door Bregina en Wendy waren gegeven en iedereen zichzelf officieel had voorgesteld, was het ijs gebroken en tijdens de koffie werd er flink wat afgekletst en informatie uitgewisseld. Het is duidelijk... iedereen heeft er ongelofelijk veel zin in en het duurt nu niet lang meer... over 4,5 week zitten we al in het vliegtuig naar Santo Domingo.

Benieuwd naar jullie ervaringen... Sponsors, wij zijn benieuwd hoe jullie deze avond hebben ervaren? En hoe is het nu? Waar kijk je naar uit? Waar zie je tegen op? Wat denk je te leren? Laat eens een berichtje achter!

Voorste rij van links naar rechts:
Bregina, Ria, Kees, Nicolette, Kristof en Wendy
Achterste rij van links naar rechts:
Margreet, Wim, Leonie, Loes, Jacqueline, Joy en Sarah

En gelukkig kon Wilfred nog wel even bij de maaltijd aanwezig zijn en kennismaken...

We zien uit naar de 16e februari! Tot dan...

Groepsreizen Compassion Nederland 2012

2011-11-08T10:52:00.007+01:00

Er staat in 2012 weer een aantal interessante Compassion groepsreizen op de planning.

Klik de volgende links voor meer informatie en je aan te melden:

25 apr-6 mei 2012 Brazilië

22 juni - 2 juli 2012 Kenia

12-23 oktober 2012 Bolivia

Een sponsor reis is een geheel verzorgde groepsreis naar een Compassion veldland. Het programma is zeer divers. Zo krijg je een kennismaking met het werk van Compassion en bezoek je een aantal lokale projecten. Ook krijg je veel lokale cultuur te zien, woon je een kerkdienst bij en nog veel meer. Het hoogtepunt is de ontmoeting met je sponsorkind! Ook als je geen kind ondersteunt of andere geïnteresseerden zijn van harte welkom op de reis.
Om een indruk te krijgen hoe het er op een sponsorreis aan toe gaat bekijk hier een filmpje van de reis naar Peru:

http://www.youtube.com/watch?v=jipOSysLVaE

Inspirerende studenten

2011-10-23T13:25:00.000+02:00

Door Elwin:

Donderdag was een dag van sightseeing en bovenal inspirerende ontmoetingen met Leadership Development Program (LDP) studenten.

‘s Ochtends hadden we een sightseeing tour door Lima. Er zijn verrassend veel historische gebouwen. We kregen een rondleiding door een klooster. Mooi om te zien en het was een ontspannende dag na de emotioneel intensieve Sponsordag. Maar de meesten hadden niet veel energie meer en waren met het hoofd ergens anders.

‘s Middags gingen we souvenirs kopen bij een plek waar echt enorm veel souvenir kraampjes waren.

‘s Avonds hadden we een diner met Leadership Development Program (LDP) studenten. De meest talentvolle jongeren krijgen dankzij dit programma de kans om een hogere opleiding of universitaire studie te volgen en het doel is dat ze hiermee hun land van binnenuit veranderen als dienstbare leiders.

De studenten die bij het diner waren zijn de beste studenten uit dit programma in Peru. De crème de la crème dus. Wat een inspirerende mensen waren dat stuk voor stuk!

Ze zijn allemaal opgegroeid in extreme armoede en kunnen nu dankzij hun sponsors een opleiding volgen. Ook hier kwam weer naar voren dat ze de brieven van hun sponsors echt waarderen. Zowel vroeger als nu. Ze groeien vaak op zonder vader en de moeder is vaak van huis om geld te verdienen. Hierdoor ontvangen ze vaak niet de liefde en waardering die ze verdienen en zo nodig hebben. Die brieven kunnen dat wel geven!

Een studente kreeg geen brieven en bidt dat haar sponsor haar gaat schrijven.

Het verhaal van Jeremiah bleef mij het meest bij. We waren geraakt door zijn verhaal. Hij studeert Informatica. Dezelfde opleiding als ik heb gevolgd dus ik had al gelijk iets gemeenschappelijks met hem. Na het kindsponsorprogramma werkte hij eerst een jaar om geld te verdienen voor zijn familie aangezien de vader werkloos was. Hij wilde wel graag studeren om zijn dromen te verwezenlijken maar hij wilde ook niet zijn familie in de steek laten. Hij bad tot God voor een oplossing. De tekst Jeremia 33:3 betekent veel voor hem (“Roep mij aan, en ik zal je antwoorden, ik zal je grote, wonderlijke dingen bekendmaken, dingen die je volkomen onbekend zijn.” ook wel Gods telefoonnummer genoemd) en zijn vertrouwen op God werd beloond toen zijn vader werk vond zodat hij kon gaan studeren.

Op zijn studie was hij onder andere bezig geweest met de inzet van sociale media bij het uitdelen van water!

Het mooiste vond ik dat hij bezig is met de Factory Of Dreams. Hiermee wil hij jongeren leren om te dromen en zich te oriënteren op de toekomst. Hoe gaaf!

Hij zei dat als je je vertrouwen op God stelt dat dan alles mogelijk is. Dat je omstandigheden niet je toekomst hoeven te bepalen! Dat is zo waar en hij was de belichaming daarvan. Daar kunnen wij ook veel van leren hier in het westen waar we alles hebben en God niet nodig denken te hebben.

Zijn familie zag die positieve verandering ook en komt vaak naar hem toe voor advies.

Hij was erg bemoedigd door ons en ik vond het een eer om hem ontmoet te hebben.

We hoorden ook dat er voormalige LDP studenten zijn die nu zelf een kind sponsoren. Voor de meeste LDP studenten is dat ook een droom. Dan is de cirkel rond!

Er zijn helaas nog veel studenten die nog geen sponsor hebben.

Met dit programma was het plaatje compleet voor ons. Van het moeder en kind programma, via het kindsponsorprogramma tot het studenten programma.Het werkt écht en verandering ís mogelijk!

Ze hebben dromen,
doelen,
doorzettingsvermogen en veel,
heel veel Godsvertrouwen.
Ze zien hoe Hij bezig is in hun leven en vol verwachting kijken ze uit naar het op kunnen pakken van hun taak in de maatschappij.
Er wordt sterk benadrukt dat de band met hun sponsor heel belangrijk voor ze is.
Ik zie de teleurstelling als ze geen of weinig brieven krijgen, op hun gezicht!
Wat een bemoediging gaat van deze mensen uit.
Er is een weg die uit de armoede kan leiden. Het vraagt veel, heel veel van deze jongelui.
Maar ze zetten zich met hart en ziel in.
De weg uit de armoede hebben ze als kind al weten te vinden, dankzij een sponsor die ergens op de wereld zijn of haar leven verbond met het leven van een kind.

~ Ale Sytsma ~

Bezoek aan het kantoor in Peru

2011-10-23T12:36:00.000+02:00

Door Elwin:

Vrijdag ochtend brachten we een bezoek aan het Compassion kantoor in Peru. Erg interessant om te zien wat ze daar allemaal doen en weer prachtige mensen ontmoet.

We kregen een hartelijk welkom van de directeur en een aantal van ons hebben onze ervaringen van de reis gedeeld met de medewerkers daar. Toen was er tijd om onder het genot van wat hapjes contact te hebben met de medewerkers. Stuk voor stuk gepassioneerde en gemotiveerde mensen. Er waren zelfs voormalige sponsorkinderen die er nu werken!

Vervolgens kregen we een rondleiding door het gebouw en langs de verschillende afdelingen. Het zag er erg goed uit!

Het was leuk om de brieven te zien die binnen komen en verstuurd worden. Er waren ook brieven die digitaal waren verstuurd. We konden hier direct een brief achterlaten voor onze sponsorkinderen zodat die er heel snel zijn! Dit grepen wij natuurlijk met beide armen aan omdat we tijdens deze reis erg stil gezet zijn bij het belang van de brieven.

We leerden onder andere dat er elke maand 800 kinderen bij komen die een sponsor zoeken. Dat is wel erg veel!

De directeur was een inspirerende en erg gelovige vrouw. Ze had twee prachtige foto’s aan de muur hangen. Eén van een jongetje dat bidt en een één met een meisje dat lacht maar nog wel tranen in de ogen heeft staan. Die staan voor haar voor het werk van Compassion. Het geloof dat verschil maakt en de kinderen die vaak uit gebroken gezinnen komen en door Compassion geholpen worden.

Een medewerker dat een voormalige sponsorkind is vertelde dat als hij niet gesponsord zou zijn dat hij dan nu verslaafd zou zijn, in de criminaliteit zou zitten of zelfs dood zou zijn.

Dat zette ons wel weer stil bij wat het effect van sponsoring kan zijn.

‘s Middags vertrokken we naar het vliegveld om weer terug te gaan naar Nederland. Het vliegtuig vertrok om 20:05 uur lokale tijd. Gelukkig ging de vlucht nu wel door en was het nu maar 12 uur vliegen in één rechtstreekse vlucht. Rond 15:10 uur lokale tijd kwamen we aan op Schiphol.

We kijken allemaal terug op een indrukwekkende en onvergetelijke reis!

Aan alles komt een eind

2011-10-21T15:03:00.000+02:00

De reis zit er voor het grootste gedeelte op! Het hoogtepunt was toch wel de ontmoeting met de sponsorkinderen op de fundag! We hebben echt een onvergetelijk reis achter de rug.

Op deze sponsortourblog staan veel verslagen, filmpjes en foto’s van deze reis.

Vanmorgen bezoeken we het kantoor van Compassion! Dit bezoek stond gepland direct na aankomst, maar vanwege de vertraging kon dat toen niet doorgaan.

Zoals het er nu uitziet, zullen ze gewoon kunnen vertrekken met de vlucht rechtstreeks naar Amsterdam.

Dromen, durven en doen........

2011-10-21T13:11:00.000+02:00

Door Ale:

Ldp studenten ontmoeten is een heel inspirerende en motiverende bezigheid Je te realiseren dat deze mensen hard op weg zijn iets te realiseren dat zonder een kind-sponsor niet mogelijk zou zijn geweest. Een diploma van een universiteit en daarnaast het voltooien van het ldp programma. Zo worden ze gevormd tot diende leiders, die in staat zullen zijn hun land van binnenuit te veranderen.

Een meisje wil dokter worden en vooral de wijken intrekken, ze thuis opzoeken. Een ander wil werken aan het onderwijssysteem. Jeremiah verteld vol passie over het bereiken van jongeren via sociale media. Alle studenten, de een een beetje zenuwachtiger dan de ander, zien er piekfijn uit. Het zijn de 5 beste studenten.

Voor hen is het een eer om met ons te mogen eten! Als kind leefden ze in heel armoedige omstandigheden en moesten ze vaak verhuizen. Geen eigen plek, maar inwonend bij familie, in hardboard of bakstenen huisjes. Een meisje verteld dat ze zich nog heel goed weet dat ze altijd water moest kopen bij de tankwagen en dat water dan naar huis moest zeulen. Ze zegt met een grijns en wijzend op haar bovenarm: "Daarom ben ik zo sterk!" Een ander meisje: "Ik ben de oudste, mijn moeder stond er alleen voor en ik heb altijd samen met haar voor ons gezin gezorgd." Een student heeft regelmatig voor de keuze gestaan om te stoppen met studeren en te gaan werken om "inkomen" voor hun gezin bij elkaar te sprokkelen.

Ze hebben dromen, doelen, doorzettingsvermogen en veel heel veel Godsvertrouwen. Ze zien hoe Hij bezig is in hun leven en vol verwachting kijken ze uit naar het op kunnen pakken van hun taak in de maatschappij. Er wordt sterk benadrukt dat de band met hun sponsor heel belangrijk voor ze is. Ik zie de teleurstelling als ze geen of weinig brieven krijgen, op hun gezicht! Wat een bemoediging gaat van deze mensen uit. Er is een weg die uit de armoede kan leiden. Het vraagt veel heel veel van deze jongelui. Maar ze zetten zich met hard en ziel in. De weg uit de armoede hebben ze als kind al weten te vinden, dankzij een sponsor die ergens op de wereld zijn of haar leven verbond met het leven van een kind.

Filmpjes sponsordag

2011-10-20T15:57:00.001+02:00

De ontmoeting met de kinderen, bekijk de filmpjes hieronder

Aankomst bij de dierentuin
http://youtu.be/ascvOhGt2TA

Eliana die drinken en koekjes meeneemt voor Elwin
http://youtu.be/Q2xylkLScdA

Korte ontmoeting Ale & Moises
http://youtu.be/bHDWERPSdno

Rosanne ontmoet het sponsorkind van haar zus:
http://youtu.be/tXd917ambIs

De reactie na de sponsordag, bekijk het filmpje hier:
http://youtu.be/1PD33jkwTkk (NIEUW)

More fun...

2011-10-20T14:51:00.001+02:00

Door Ale:

En dan loop ik opeens met een moeder uit de highlands haar dochter een medewerkster van Compassion Peru en Rosanne te wandelen in Lima. We lopen richting de oceaan om daar te gaan eten met Rocio het sponsorkindje van Rosanne.

Hun bus naar de bergen vertrekt pas om 23.00 voor de rit van 8 uur terug naar huis. Er is dus nog tijd om wat leuke dingen te doen na afloop van de FunDag. More fun dus! Het moedertje loopt in een mooie outfit van de bergen een fleurige lange trui een halflange rok en daaronder een lange broek. Ze is erg klein, zeker naast mij. Het is best een eind lopen naar het restaurant. Als ik daar een opmerking overmaak als we er bijna zijn, zegt ze dat dat geen probleem is, we lopen veel grotere afstanden in de bergen! Onder het eten kunnen moeder en dochter hun ogen haast niet afhouden van de grote flatscreen tv, dat is nieuw voor ze zo te zien.

Na het eten op knuffeljacht. Ze vind het maar lastig om te kiezen en vraagt haar moeder dat te doen. Maar de moeder is verstandig en laat haar dochter kiezen. Uiteindelijk kiest ze voor een leuke zachte ijsbeer. Even later loopt ze vrolijk zwaaiend met haar tas door de winkel. Ze is vanavond echt los gekomen, overdag was ze veel stiller en terug getrokken. Mooi om mee te maken.

Terug bij het hotel nemen we afscheid van Rocio en haar moeder. Vrolijk met twee handen zwaaiend zien we haar vertrekken met een taxi. Even een traantje wegpinken en dan sluiten Rosanne en ik de avond af met een lekkere " mixed fruit". Bedankt Rosanne dat ik met je mee mocht!

Filmpjes

2011-10-20T14:48:00.002+02:00

Van de afgelopen week zijn er ook een aantal video's gemaakt.
Hieronder willen we er alvast een aantal met jullie delen.

Fam Den Blaauwen ontmoet Araceli

http://youtu.be/7MI9q1dCeag

Elwin ontmoet Eliana

http://youtu.be/LHm7kvkmsos

Bezoek aan project 408
http://youtu.be/TufmSBZcnFc

Foto's Sponsordag!

2011-10-20T04:45:00.000+02:00

Vandaag hebben we de FUNday met al onze sponsorkinderen gehad in een grote dierentuin hier in Lima. Het was in een woord een geweldige dag voor iedereen! Geniet van de foto's!

Hij is net zo gek als ik!

Ale

Eindelijk Yanet ontmoet. Een super vrolijke meid van 7 die mijn hart gestolen heeft. We hadden weinig woorden nodig. Een blik zei genoeg. Een dag om nooit te vergeten.

Agnes

Ik heb een hele leuke dag gehad met deze 2 kinderen. De beren en de apen waren favoriet.

Rosanne

Het was echt een onvergetelijke dag. Eliana was zo blij om mij weer te zien en was erg aanhankelijk en super enthousiast over over alles wat ze zag. Ook was ze heel dienstbaar, behulpzaam en vrijgevig. Mooie eigenschappen! We hebben veel gezien, gedaan en gepraat. Met de moeder heb ik ook leuk contact gehad. Het was één van de mooiste dagen uit hun leven en dat geldt ook zeker voor mij! Het afscheid was moeilijk. Tranen kwamen niet maar die zullen nog wel volgen...

Elwin

Een dag met een gouden randje. Wat een prachtmeiden zijn Celia & Rocio,

met zulke lieve moeders! Ondanks onze verschillende levens voelen we ons verbonden!

Een dag vol geloof, hoop en liefde.

Lydia Bikker

't was een hele indrukwekkende, ongevergetelijke dag!

Het was heel onwerkelijk om Joseph en Yamely nu echt te ontmoeten.

We hebben een hele mooie dag gehad!

Ik zou heel graag nog een keer zo'n dag met haar doorbrengen.

Geranda

Thanks to een geweldige vertaler had ik een bijzondere ontmoeting met Marisol. We hebben veel gepraat over van alles en nog wat. De ochtend in de dierentuin was een hele leuke ontspannen manier om kennis te maken, super! Bij het afscheid hebben we heerlijk geknuffeld en kon ik met haar bidden.

En nu voelt het zo onwerkelijk, gelukkig hebben we de foto's nog!

Else

Wat gaan dit soort heerlijke dagen snel voorbij…net een droom.

Gelukkig hebben we de foto’s als bewijs dat we dit echt hebben meegemaakt.

Ik wou dat we het nog eens konden overdoen.

Marijke, Frank, Robert en Joelle den Blaauwen

Het was heel bijzonder om vandaag onze sponsor dochter in onze armen te mogen sluiten.

En ook haar oma (78 jr) die voor haar zorgt te mogen begroeten.

Te zien hoe dankbaar ze zijn met ons als sponsor maakt deze dag heel mooi, speciaal en dankbaar.

Jan en Tonia Kaljouw

Bijzondere dag. Het was geweldig om de dag met deze kids door te brengen!

Bregina

Een prachtige dag gehad met 4 Peruaanse toppers en hun ouders. Ik zal Grecia, Juan, Javier en Jhon nooit meer vergeten.

Hugo

In één zin niet te beschrijven hoe gaaf en bijzonder ik de ontmoeting met Aracely en haar moeder vond. Ik zier er naar uit om haar morgen nogmaals te mogen ontmoeten in haar huis, echt een cadeautje!

Joke

Deep impact experience

Jan Los

Wauw wat een mooie dag! En wat een lieve en bijzondere meid is Lucero! Ook al zag je het niet zo aan de buitenkant, met een paar woorden op papier bleek dat ook zij het een hele bijzondere ontmoeting vond!

Jeska

Woorden schieten tekort. Wat bijzonder dat mijn bezoek zo’n bemoediging is voor hen, een dag die ze nooit zullen vergeten. Ik heb ze in mijn hart gesloten, wat een puurheid en wat een kracht stralen ze uit. Heerlijk om hen zo in ’t zonnetje te zetten op deze dag.

Jolanda Prins

Jeska aan het woord

2011-10-20T02:58:00.000+02:00

Door Jesksa:

Dinsdag 18 oktober

Om 9 uur vertrekken we met de bus naar een Child Survival Program in het plaatsje Carquin. We kregen daar net als op alle andere projecten een warm welkom dit keer waren alle kinderen verkleed en de moeders en projectmedewerkers zwaaiden naar ons. We kregen eerst een paar voorstellingen, onder andere een traditionele dans uit Peru. Erg leuk om te zien dat ze dat allemaal voor ons hadden voorbereid! Na wat klaslokalen bekeken te hebben en foto’s met de lieve kindjes te hebben gemaakt, gingen we in de motortaxi zitten om naar het huis te rijden waar we naartoe gingen voor het huisbezoek.

Het was erg leuk om in de motortaxi te rijden maar na een stuk of 10 minuten was ik toch wel blij dat we er waren. We werden door de moeder binnen gelaten in haar “huisje” en mochten gaan zitten. Haar “huisje” bestond uit 3 delen. In 1 gedeelte hingen wat foto’s aan de muur en stonden wat krukjes. Verder had ze nog een klein gasfornuisje en een slaapkamertje waar haar 2 kinderen, zij zelf en haar man sliepen. Het was erg indrukwekkend net als alle andere huisbezoeken om te zien hoe die mensen daar leven in zo’n klein en armoedig huisje. Je ziet echt wat voor hoop de mensen krijgen door de hulp van Compassion. Het dak van het huisje waar wij waren was alleen maar van riet, alle wind en regen waaide er gewoon door heen daardoor werd haar zoontje ook ziek. Compassion heeft hun geholpen door een zeil over het dak te doen en medicijnen voor haar zoontje te regelen. Het is heel mooi om te zien dat de moeder daar echt heel dankbaar voor is. Ze leert bij Compassion om goed voor haar kind te zorgen en daarnaast ook nagelmanicure, daar verdient ze ook wat geld mee.

De moeder vertelde dat het kindje (2 jaar) van haar vriendin op het strand aan het spelen en foto’s maken was en dat het kindje te dicht bij het water kwam en zo is weggespoeld door de golven en dat ze haar kindje nooit meer heeft teruggezien. Dat is echt heel erg om te horen en maakt je ook verdrietig! Die mensen daar hebben al niet veel en dan verliezen ze ook nog hun kindje! De moeder vertelde dat ze nu ook heel goed wist wanneer ze heel goed op haar kinderen moet letten en hoe ze voor ze moet zorgen. Dat heeft ze allemaal geleerd in het Compassion project geleerd! Daarnaast gaat ze ook naar de kerk sinds haar kinderen naar het Compassion project gaan. Het maakt echt verschil in het leven van mensen en kinderen! Wat een mooie en belangrijke organisatie is Compassion!

Child Survival Project (CSP)

2011-10-19T13:42:00.000+02:00

Door Elwin:

Dinsdagochtend gingen we naar het vissersplaatsje Carquin om een Child Survival Project (CSP) te bezoeken en huisbezoeken te doen.

Ze waren helemaal uitgelopen om ons te verwelkomen. Heel veel kinderen en babies waren prachtig gekleed en sommige waren gesminkt en hadden pruiken op.

We kregen wat informatie over wat ze allemaal doen en ze voerden een prachtige dans voor ons op. Ook hier kregen we een rondleiding te zien wat ze allemaal doen.

We gingen weer mee naar het huis van een moeder en kind (een jongetje van 6 maanden) samen met een Promoter (vrijwilliger die huisbezoeken doet bij moeder en babies). Alleen ditmaal met een motortaxi de heuvels op! Een leuke ervaring. Ze woonde in een klein rieten huisje. Ze had haar keuken op advies van Compassion netjes opgeruimd en Compassion had een zeil aan het plafond geplaatst tegen de regen en voor de warmte in de winter. Door de vaak natte vloer was het kindje ziek geworden en Compassion zorgde voor medicijnen waardoor het kindje beter is geworden. Voor dit alles was ze erg dankvoor.

De man is een visser en vaak weg van 3 uur in de middag tot 6 uur ‘s ochtends. Het is soms de vraag of hij wel wat vangt door teruglopende visaantallen. De moeder wordt door Compassion geholpen om haar talenten te ontwikkelen en te gebruiken om geld te verdienen. Zo was zij goed in manicuren en kwamen er vaak mensen naar haar toe daarvoor.

De Promotor deed een oefening met het kind voor om te kijken of zijn zicht nog goed was. Ze liet ook de schriften zien waarin onder andere de voortgang werd bijgehouden.

Ze vertelde dat ze door Compassion tot geloof gekomen is en daarin is gegroeid.

Het was ook mooi dat ze zei dat ze niet veel heeft maar wel genoeg en daar heel dankbaar voor is. Daar kunnen wij nog veel van leren…

Na het geven van cadeaus hebben we gebeden, de zegen toegezongen en afscheid genomen. Ze was erg blij en vereerd met ons bezoek. Wij waren ook vereerd om bij haar op bezoek te mogen komen.

Terug op het project kregen we ook cadeaus en gaven wij een aantal zakken met onder andere kleding, knuffels en speelgoed. Toen was het tijd om te vertrekken richting Lima. Onderweg hebben we gegeten bij een Peruaanse Chinees. Erg lekker en weer heel anders dan in Nederland en Kenia.

Na een supermarkt bezoek kwamen we ‘s avonds aan in ons hotel waar we gegeten hebben en ons voorbereid hebben op de Sponsordag van morgen!

verdrietige en moeilijke momenten

2011-10-19T05:40:00.000+02:00

Door Joke:

Vandaag veel mee mogen maken. Mooie, goede maar ook verdrietige en moeilijke momenten.

We zijn in de ochtend naar een Child Survival Program geweest. Hier worden moeders met kinderen tot en met 3 jaar ondersteund en onderwezen. Wat ik vooral erg leuk en interessant vond was het gedeelte over het belang van een goede voeding voor de ontwikkeling van de kinderen. Vooral in deze leeftijd kan goede voeding een groot verschil maken, in verband met de ontwikkeling van de hersenen. Een goede start kan veel betekenen voor de toekomst. De dietist in mij kwam even naar boven. Erg leuk om kennis te hebben mogen maken met de voedingsdeskundige van dit project. Een timide vrouw, maar volgens mij met veel passie voor het werk wat ze doet. Gaaf om te zien dat ook voeding zo'n belangrijke rol speelt binnen de projecten van Compassion.

Een moeilijk moment was het huisbezoek van vandaag. Met ons groepje zijn we bij een moeder van 19 thuis geweest. Zijn woont samen met haar man en dochtertje, zus van 16 en haar dochtertje in een piepklein krotje van hout, bekleed met zeil. Aangezien de sloppenwijk aan de oceaan gelegen was, waaide het best hard, wat zeker binnen te merken was. Voorzieningen die voor ons normaal zijn, zijn daar uitzondering. Moeilijk om in zo'n situatie nog hoop te houden. De moeder en familie waren zichtbaar verdrietig, waardoor ook ik de tranen in mijn ogen kreeg. Ook een vreemd contrast, een krotje met uitzicht op een prachtige oceaan. Hopelijk mag het met de moeder en haar familie de komende jaren beter gaan, met de hulp van Compassion.

Op de terugweg van het project naar Lima kreeg ik een erg gave verrassing, een mooie afsluiting van deze dag. Morgen is de ontmoetingsdag met mijn sponsorkindje Aracely van 5 jaar, alle kinderen komen naar Lima waar we met z'n allen naar een dierentuin gaan. Normaal gesproken zie je je sponsorkind dan ook niet in haar eigen woonomgeving, maar ik kreeg te horen dat ik Aracely en haar familie, naast de dag morgen, donderdag thuis mag gaan ontmoeten! Het lijkt me erg indrukwekkend en mooi om meer over haar en haar familie te weten te komen en nu ook te kunnen zien waar ze leven. Ik kijk er naar uit!

fotoverslag PE 210 bezoek in Lima

2011-10-18T15:52:00.000+02:00

Door Hugo:

Hierbij foto's van ons projectbezoek aan PE 210 in Lima op zondag.Je ziet op deze foto's onder ander het onstaan van een nieuwe sloppenwijk in de heuvels van een andere buitenwijk van Lima. Lima heeft meer dan 10 miljoen inwoners en het inwoneraantal blijft groeien. De mensen wonen hier illegaal.

Daarna zijn we langs de Pan American highway naar Barranca gereisd. Fantastische kustlijn.

Hoop in de ogen van de kinderen

2011-10-18T13:50:00.001+02:00

Door Elwin:

Nadat ik zondagavond een dipje had was het maandag een mooie dag waarin mijn hart geraakt is te midden van de vele armoede die we weer gezien hebben en de achtbaan van emoties.

Ik had eindelijk een volle nacht geslapen al voelde ik me ‘s ochtends nog niet super maar het ging al een stuk beter dan de dag ervoor. Een goede nacht slaap scheelt enorm.

We bezochten ‘s ochtends een project om te zien wat de aanvullende fondsen van Compassion betekenen voor een Compassion project. Deze zogenaamde Complementary Intervention (CIV) funds helpen het project indirect bij de ondersteuning en ontwikkeling van de kinderen. Daarover kregen we bij het project ook wat te horen. Het was een speciaal project omdat er een donor was uit Amerika die zorgde voor veel verbeteringen aan het project. Deze donor moest zorgen voor haar zoon en moeder en in de tijd die ze over had schreef ze stuk voor stuk persoonlijke brieven aan alle kinderen (naast de sponsors). Als ze het project bezoekt weet ze ook van elk kind wat zijn situatie is. Erg bijzonder om te horen.

Het effect was ook echt te zien in het project. Dit was het meest ontwikkelde project wat ik heb gezien. Meerdere verdiepingen, goede muren, een enorm grote kamer met speelgoed, een prachtige bibliotheek en moderne computers. Ook hier waren weer enorm toegewijde en gepassioneerde project medewerkers. De kinderen rennen altijd naar het project omdat ze daar echt geliefd worden en bij een groep horen.
Hierna gingen we op huisbezoek in een sloppenwijk vlakbij het project. Onderweg viel mij een huis op waar ik een foto van maakte. Nu bleek dat achteraf het huis te zijn waar onze groep op huisbezoek ging. De moeder woont in een kleine kamer met één bed waar ze met zijn vieren slapen. Het stelde niet veel voor en ze hadden een rieten dak waar het water doorheen komt als het regent. Ze had twee prachtige dochters waar ik direct door in beslag werd genomen. Ik zat op een klein krukje naast het bed waar de kinderen op zaten en ze gingen al snel poseren voor mijn camera. In combinatie met mooi strijklicht heb ik prachtige foto’s kunnen maken. Ik hield lang de hand van het meisje met het rode vest vast. Het verhaal van de moeder ging daardoor een beetje aan mij voorbij. Maar ze bleek elke ochtend om vier uur eruit te gaan om ‘s ochtends op het veld te werken. De vader was taxi chauffeur maar ze hadden vaak moeite om in eten te voorzien. Daar groeien dan die kinderen in op maar toch stralen ze en zijn ze puur en oprecht. Ze zijn echt een lichtpunt voor mij in de ellende. Midden in de wanhoop vind ik hoop in de ogen van die kinderen. En dat komt echt door het Compassion project want in de andere kinderen die ik tegen kom zie ik dat bijna niet.

Na de huisbezoeken kregen we bij het project Cavia voorgeschoteld. Een Peruaanse specialiteit. Ze verklaren je voor gek als je een Cavia als huisdier houdt. Ik vond het nog best lekker eigenlijk.

Nadat we in het hotel wat gegeten hadden gingen we terug naar het project om een leuke tijd te hebben met de kinderen daar. We bezochten een aantal klaslokalen waar we interactie hadden met de kinderen en hoorden wat ze leren en wat hun dromen zijn. Door Compassion krijgen ze de kans om die na te jagen. Het grijpt mij aan dat ze anders door de armoede niet de kans krijgen om te worden tot wie ze bedoeld zijn door God. Ook hier komt weer naar voren dat ze de brieven die ze van hun sponsors ontvangen echt enorm waarderen. Die brieven zijn voor de kinderen soms een reddingsboei midden in de ellende en wanhoop waarin ze verkeren.

Na de klaslokaal bezoeken hadden we tijd om te spelen met de kinderen. Ik maakte een paar foto’s van een erg leuk meisje (het kind met de blauwe haarband hieronder). Ze was echt enorm enthousiast om het resultaat steeds te zien. Ze liet mij niet meer los en was echt super blij en enthousiast. Zo leuk! De kinderen van ons huisbezoek waren er ook en kregen ook veel aandacht van de andere medereizigers.

Ik heb toen met een aantal mannen uit onze groep gevoetbald met en tegen een stel jongens van het project en een vertaler. Dit was op een mooi veldje in de buurt met goals. Erg leuk om even je energie kwijt te kunnen en om op zo’n manier bezig te zijn met die kinderen. Ze vonden het geweldig en wij ook!

Toen was het tijd om afscheid te nemen. We werden enorm bedankt voor ons bezoek en kregen een aantal cadeautjes mee. Ook wij gaven weer een zak vol met o.a. kleding, knuffels en speelgoed aan de projectleiding.

Ale Sytsma ging voor de project medewerkers bidden en ik had het er toen wel moeilijk mee. Mijn hart was echt geraakt door de kinderen. Ik was ook een beetje jaloers op de kinderen want ik zou willen dat ik vroeger in zo’n project had gezeten. Maar die kinderen leven wel echt in deze sloppenwijken en wij gaan zo weer weg. Gelukkig krijgen ze door hun sponsors de kans om uit deze armoede bevrijd te worden. Ale bad dat we de kinderen weer in de Hemel zullen zien. Ik moest toen wel een aantal traantjes laten.

Op de terugreis hebben we nog kunnen genieten van een prachtige zonsondergang aan de Stille Oceaan.

Terug in het hotel hebben we na het eten weer gereflecteerd op de voorgaande dagen.

Kerkdienst en zondagschool

2011-10-17T10:35:00.001+02:00

Door Elwin:

Zondag vertrokken we richting Barranca ten noorden van Lima waar we 2 nachten zullen verblijven. Onderweg gingen we een Peruaanse kerkdienst meemaken in een van de projecten. Ook was er een zondagsschool.

Dit project ligt midden in een sloppenwijk aan de rand van Lima. Ik blijf mij verbazen hoe groot Lima wel niet is.

Eerst was er een korte dienst. Er werd een Bijbelgedeelte gelezen waarna we in groepen uiteen gingen om daarover na te denken, vragen te beantwoorden en dit terug te koppelen.

Na die dienst vulde de ruimte zich met kinderen voor de zondagsschool. Er werd veel gezongen en gelachen. Ook hebben wij nog “Lees je bijbel, bid elke dag” gezongen. Het was een speciaal feest omdat er aan een leesweek of iets dergelijks begonnen werd. Wij mochten aan de kinderen chips, koekjes en cake uitdelen. Op het eind hadden we nog wat interactie met de medewerkers en hebben we voor ze gebeden en gezongen. Dit raakte ze en ze waren enorm bemoedigd door ons bezoek!

Daarna hebben we in een Pizzahut met uitzicht op een sloppenwijk gegeten en de reis vervolgd naar Barranca.

Daar zijn we aan het eind van de middag aangekomen bij ons hotel.

Het internet is hier wat minder stabiel dan in Lima helaas. Door mijn verkoudheid had ik de voorgaande nacht slecht geslapen en ik zat er dus aardig doorheen op het eind van de zondag. Hopelijk gaat het maandag beter.

Super gemotiveerde tieners

2011-10-17T10:11:00.002+02:00

Door Jolanda:
Zaterdag: Compassion ‘Child Sponsorship’ Project

Super gemotiveerde tieners

Vandaag hebben we een project bezocht dat tieners ondersteunt. We mochten een kijkje nemen in wat ze leren op het project. Dit varieert van het leren borduren d.m.v. kruissteekjes en kralen rijgen, het bedrukken van T-shirts en het opkweken van zaadjes voor sla en andere gewassen, tot het maken van lekkere hapjes. Fantastisch om te zien hoe gemotiveerd en leergierig de tieners zijn. Ook wordt hen op het project geleerd om rond hun 12e een ‘plan for my life’ te maken. Dit houdt in dat zij op vier verschillende gebieden van hun leven doelen voor zichzelf stellen, om hun doel voor de toekomst te bereiken. Wanneer je jezelf een doel stelt, kun je er gericht naartoe werken, super!!

Een blik zegt al genoeg

In de paar dagen dat ik nu in Peru ben, is één van de dingen die mij erg opvallen: dat de medewerkers op de projecten en de kinderen en de ouders van de kinderen die ondersteund worden door Compassion, zulke stralende ogen hebben. Ik heb enorm genoten van vele veelbetekenende blikken, glimlachende ogen, ogen die spreken van doorzettingsvermogen en levenskracht, en de betraande ogen vanuit bewogenheid en zúlke pure emotie.

In de getto

Vanmiddag stond er een huisbezoek op het programma. De weg ernaar toe leek als doel te hebben dat we zouden veranderen in een milkshake (grapje), want de putten en kuilen in de weg waren niet te tellen, en er leek geen eind aan de weg te komen. We reden steeds verder de achterwijk in. Het was alleen maar zand, stof en beton en nog eens zand, stof en beton. Als ik het zou moeten beschrijven, komt het woord ‘getto’ of misschien zelfs ‘oorlogsgebied’ er nog het meest in de buurt wat mij betreft. Je zou bijna denken dat er niemand kán wonen: geen één huis is afgebouwt, en alle huizen zien er bot gezegd gewoon onbewoonbaar uit. Je denkt ‘in dat huis zal wel niemand wonen’, tót je de gekleurde kleding op de waslijn ontdekt. Conclusie: daar woont dus iemand… slik… Verder zien we de blikken van mensen die langs de kant van de weg lopen, en mensen die vanuit de huizen bekijken wat er in die bus zit, het voelt echt als rijke westerling in de getto.

Huisbezoek

Het groepje waar ik in zat, bezocht een gezin dat woont in een betonnen huis, met een gat in het plafond, en een vloer van aangestampte aarde. Dat is even slikken. Ook nu was het de blik van moeder die mij het meest trof. Ik vond haar blik zo liefdevol en kwetsbaar, dat ik er een brok van in mijn keel kreeg. Eén dochter en één zoon zijn opgenomen in het Compassion-project, en moeder heeft nog twee kinderen. Tijdens het bezoek stelden we vragen aan het gezin, met name aan de dochter die ondersteund wordt door Compassion. De dochter vertelde dat ze 10 jaar oud was. Moeder vertelde dat ze zo ontzettend blij was dat twee van haar kinderen de mogelijkheid hebben om naar het project te gaan, dat de hulp van Compassion zó’n groot verschil maakte voor haar gezin!! Toen ze dit zei, zag ik tranen in haar ogen. Ook ik pinkte een traantje weg. Wat een puurheid is dit!!

Beauty’s

Het valt me (ook nu) op dat de leden van dit gezin stuk voor stuk beauty’s zijn. Wat een schoonheid in zo’n grauwe omgeving! Na gebed overhandigden we cadeautjes en een pakket voedsel, en namen we met een kus en een knuffel afscheid. Al zwaaiend en omkijkend lopen we naar buiten. Wederom zeggen blikken genoeg, ik ben er stil van…

Jolanda

Bezoek aan het moeder en kind project

2011-10-17T02:23:00.001+02:00

Door Elwin:

Vrijdag gingen we op bezoek bij een project in het noorden van Lima die ook een Child Survival Program hebben. Dit project lag echt midden in de sloppenwijken die langs de bergen zijn gebouwd. Erg schrijnend om te zien.

Het lijkt alsof ik hier al heel lang ben. Zo veel indrukken krijg je op een dag. Daardoor slaap ik wat minder vast en mijn verkoudheid helpt ook niet mee. Het is hier overigens gemiddeld 20 graden met soms de zon erbij. Prima te doen dus! Het regent hier bijna nooit. Mist noemen ze hier regen.

Bij het project werden we ook weer warm welkom geheten. We kregen uitleg over de diverse activiteiten die ze daar doen. Wat daar steeds in benadrukt werd waren de 4 aspecten waar ze zich op richten: fysiek, sociaal-emotioneel, cognitief en spiritueel. Een aantal groepjes kinderen deden ook uitvoeringen met dans en muziek.

Dit project heeft naast het Child Sponsor Program ook het Child Survival Program voor moeders en babies. Daarvoor gaan lokale Compassion vrijwilligers (zogenaamde “promoters”) regelmatig thuis op bezoek bij moeders en babies. Om o.a. voor ze te bidden, advies te geven, te helpen bij de opvoeding en een luisterend oor te bieden. Wij gingen in 4 groepjes uiteen om met zo’n bezoek mee te gaan.

Dit maakte op mij erg veel indruk en was heel heftig maar tegelijk ook heel mooi. We liepen door de sloppenwijk en moesten op een gegeven moment steil omhoog klimmen. Toen kwamen we bij het huis van de moeder die wij gingen bezoeken. Ook hier moesten we redelijk steil omhoog klimmen langs een toilet, waslijnen en allemaal “afval” (blijkbaar bewaren ze dat om eens in de zoveel tijd in te wisselen). Het huisje was echt heel klein en armoedig. Nog wat erger dan het huis van mijn sponsorkind. We pasten net met zijn allen in de woonkamer. Deze is nog kleiner dan mijn keukentje. De moeder had het wel prachtig aangekleed en verwelkomde ons hartelijk. Ondanks de situatie straalde ze wel! Omdat haar moeder een besmettelijke ziekte had moest ze met haar zoontje alleen wonen. Ze had gelukkig nog wel een man (die lopen vaak weg) alleen die moet van ‘s ochtends 6 uur tot ‘s avonds 10 uur werken. De “promotor” deed een oefening voor met het kind waarbij hij het juiste aantal balletjes in een flesje moest stoppen. Ze was erg dankbaar voor de hulp van Compassion die haar ook hielp in haar eigenwaarde en geloof. We hebben wat gepraat, haar bemoedigd en voor haar gebeden. Ze kreeg een tas met o.a. voedsel die ze elk bezoek ontvangt. Ik was erg geraakt door die moeder met een sterk karakter. Mooi om te zien hoe het werk van Compassion verschil maakt.

Foto's huisbezoek aan Alexander en zijn moeder. (Child Survival Program) CSP

Alexander

Het vuil wat verzameld wordt om te verkopen

Huisbezoek aan Alexander en zijn moeder

Daarna weer teruggelopen naar het project waar we een heerlijke maaltijd aangeboden kregen. Een jongetje schoof voor alle vrouwen de stoel aan! Leuk om te zien.

Vervolgens gingen we in 3 groepen uiteen om een aantal klassen te bezoeken (onderdeel van het Child Sponsor Program). Van jong tot oud. Met de kleinste kinderen hebben we gespeeld en met de oudere kinderen hebben we gepraat en we kregen er te horen wat ze daar leerden.

Ik vroeg wat ze het leukst vinden aan Compassion. Het meest gehoord waren wel de brieven die ze ontvangen van hun sponsors! de kinderen die geen brieven ontvangen vertelden dan het voelt alsof hun sponsor niet bestaat. Dit geeft maar weer aan hoe belangrijk die brieven zijn! Dat zegt ze zoveel meer dan de maandelijkse ondersteuning.

De oudste kinderen (tieners) wisten allemaal precies wat ze wilden worden. Wat een verschil met Nederland waar zoveel mogelijkheden en keuzes zijn maar de meesten niet weten wat ze willen worden of zelfs niet naar school willen.

In Peru wordt het project uitgevoerd naast de reguliere school vanuit de overheid (verschilt per land, waar dat niet zo is vervangt het project de school). Een aantal middagen of ochtenden (afhankelijk van wanneer ze niet naar school hoeven) gaan ze naar het Compassion project en daar zijn ze erg blij en dankbaar voor.

Na veel gezwaai en knuffels vertrokken we weer naar het hotel. ‘s Avonds hebben we aan de kust van Lima in een groot winkelcentrum heerlijk gegeten. Dat was wel een enorm contrast met die middag…

Foto verslag project bezoek 231

2011-10-16T05:30:00.005+02:00

warm welkom op project PE231

Hugo ontmoet zijn sponsorkind Juan

Bregina ontmoet haar sponsorkind Rosemary

Alle kinderen op het project hebben hun eigen tandenborstel

Alle documenten van de kinderen worden hier bewaard

Bibliotheek van het project

Hier wordt het eten voor de lunch klaargemaakt

Hier leren de kinderen om een t-shirt te bedrukken

Op bezoek bij Rosemary

Het bezoek van onze groep was een enorme

bemoediging ook voor de ouders

Tijd om te voetballen

en volleybal

tijd van gebed en afscheid nemen

Door Ale:

Andrea CDP 231

wat was het

dat je raakte

mijn woord

gesproken

in gebroken taal

mijn blik

van aandacht

zag ik je

helemaal

mijn hand

zacht strelend

over je lange

zwarte haar

je gaf mij

een vlinder

juist voor mij

nog vaak

in een cocon

gevangen

je pakte

mijn handen

en bad

voor mij

wees sterk

wees moedig

geliefd kind

van God

en dat

beloofde jij

Een gezellig project bezoek

2011-10-16T01:46:00.000+02:00

vrijdag 14 oktober

Door Marijke:

Ik had ergens als tip gelezen dat het handig is om wat foto’s van thuis mee te nemen van bijvoorbeeld je huisdieren. Dit kan namelijk helpen om het ijs te breken bij het contact leggen van de kinderen die je bezoekt. We bezochten een project waar we ’s morgen werden geïnformeerd over het reilen en zeilen van het moeder en kind programma. Na deze introductie gingen we op huisbezoek.

Huisbezoek
Ook ditmaal werden we geconfronteerd met kleine huizen waar ze met hele gezinnen wonen, levensgevaarlijk op hoge heuvels. In de vakantie is zo’n klimtocht naar boven leuk, als je goede schoenen aanhebt, maar hier moeten de ouders dagelijks met hun kinderen op de heup en boodschappen in de hand naar boven klimmen (zij noemen het heuvels, wij bergen).

Het hele gezin heeft 1 leefruimte en slapen met z’n allen in 1 bed. Het sanitair delen ze met de hele buurt. De moeder deed niet anders dan ons hartelijk bedanken voor alle geweldige hulp die ze kregen via Compassion. Hun leven is hierdoor echt veranderd. Vooral het leren kennen van de Here Jezus is levensveranderend geweest. Indrukwekkend hoe deze mensen dapper doorgaan en positief en dankbaar zijn onder zulke omstandigheden.

’s Middags bezochten we de klaslokalen van de kinderen zodat we konden zien hoe ze hier les krijgen. De kinderen mochten ons ook vragen stellen en al gauw kwam de vraag of wij ook huisdieren hebben waarop ik mijn fotoboekje te voorschijn haalde om ze de foto’s te laten zien.

Vervolgens brak de chaos uit want in plaats van een hond die ze verwachten te zien (hun favoriete huisdier) zagen ze foto’s van ratten (dat zijn onze huisdieren). Dit hadden ze niet verwacht, vol verbazing en verwondering bekeken ze de foto’s. We werden omringd door kinderen die ons vragen bleven stellen. Toen we vervolgens naar een ander lokaal gingen herhaalde zich daar hetzelfde tafereel…dat ijsbrekertje werkt dus prima ;)

Ook Joelle’s pijpenkrullen waren erg bijzonder want alle meisje vroegen of ze er even aan mochten zitten. In het 2e lokaal stond hetzelfde knulletje voor me als in het andere lokaal. Het was hem blijkbaar gelukt om met ons mee te lopen. Hij bleef ons maar vragen stellen. Toen de kinderen werden verzocht weer te gaan zitten en terug te gaan naar hun klas sloeg dit jochie spontaan zijn armen om me heen voor een knuffel. Dat was heel ontroerend; een wildvreemd kind dat zo naar een knuffel en wat liefde verlangt, dat beantwoord je maar al te graag. Op de gang aangekomen zagen we Bregina die zich probeerde los te wurmen uit lokaal 1, ze was omring door allemaal kinderen die haar vasthielden en knuffelden, vooral 1 meisje hing vast gekampt om haar middel en wilde haar niet meer loslaten. Wat me hier vooral weer aansprak is hoeveel deze kinderen snakken naar een beetje aandacht en liefde. Vaders zijn vaak afwezig of ouders werken overdag en is er weinig aandacht voor de kinderen. Gelukkig worden ze liefdevol opgevangen in het project!

Wat een mooie rol hebben wij dan toch ook (ook al is het doormiddel van brieven en foto’s) zo’n kind te mogen bemoedigen en ‘opnemen’ in je eigen gezin en ze op die mantier toch een hoop en liefde te kunnen geven.

Als laatste…

Als je ooit in de gelegenheid bent om te sparen voor zo’n reis ga dan vooral mee. Het is zo bijzonder om je eigen sponsorkind in de armen te kunnen sluiten en een knuffel te geven, maar ook al die andere kinderen die hierdoor bemoedigd worden. En in de tussentijd vooral blijven schrijven…het is voor deze kinderen een reddingsboei waar ze zich aan vastklampen terwijl ze proberen op te groeien in moeilijk omstandigheden. De brieven van sponsors zijn een lichtpunt in hun leven! Dit is iets wat wij vaak onderschatten!
Ik ben benieuwd wat de volgende dag ons weer gaat brengen.

Fotoverslag 15 oktober

2011-10-15T06:11:00.000+02:00

Door Hugo:

We zijn hier nog maar 1,5 dag maar het voelt alsof we er al 2 weken zijn. Ook vandaag hebben we weer heel veel indrukken opgedaan. De dag begon met een introductie van Soledad over het werk van Compassion in Peru. In Peru worden meer dan 53.000 kinderen geholpen in 228 projecten. Een groot gedeelte van de kinderen leeft onder de armoedegrens.

De rest van de dag zijn we op bezoek geweest in project PE-408 dat in het noorden van Lima is gelegen. We zijn wederom geweldig ontvangen en hebben uitleg gekregen van de diverse aktiviteiten van het project. Dit project heeft zowel het Child Survival Programma voor moeders en babies als het kindsponsorprogramma. De liefde en (com)passie van de projectmedewerkers was ook hier weer overweldigend.

In de ochtend hebben we eveneens onze eerste huisbezoeken afgelegd. Het was confronterend om dwars door de sloppenwijk naar het 'huisje' van 4 verschillende kinderen te gaan en te zien hoe zij dagelijks moeten zien te overleven.

briefing over Compassion in Peru door Soledad

Straatbeeld onderweg in Lima

ontvangst op project PE 408

Voorstelling van de kinderen

en van de nog kleinere kinderen :-)

panfluit spelen

klasje op het compassion project

op huisbezoek in sloppenwijk waar het project zich bevindt

Op huisbezoek bij Alexander en zijn moeder

huisbezoek

Alexander die via het Child Survival Programma wordt geholpen

krottenwijken

Jeska

Mi amigo Marcos :-) de beste restaurantbediende die er is in Peru!

eten op het project

verschillende spullen die de moeders maken om te verkopen

meedraaien met de lessen

Hygiëne

de kookmoeders van het project die vaak voor 250(!) kinderen koken.

tienermeisjes krijgen vakonderwijs, manicure, pedicure en haardracht

Robert mag zijn verhaal doen bij de tieners van het project

Zelfgemaakt spaarvarken van plastic en afval!

Marijke overhandigt de cadeaus voor het project.

Eerste ontmoeting met Eliana

2011-10-15T06:00:00.000+02:00

Door Elwin:

Donderdagmiddag zou ik mijn sponsorkind Eliana al gaan ontmoeten omdat ik het geluk had dat we een project gingen bezoeken waar zij bij zit! Ook zou ik haar huis bezoeken en haar familie ontmoeten. Dit was echt een onvergetelijke dag!

Deze middag heb ik overigens weinig foto’s zelf gemaakt en niets gefilmd omdat ik wel andere dingen aan mijn hoofd had. Gelukkig zijn er door anderen (vooral Hugo) prachtige foto’s gemaakt. Dank daarvoor!

Het project waar Eliana bij zit ligt vlakbij het centrum. Over het algemeen zie je dat hoe verder weg van het centrum hoe armer het is. Maar deze buurt zit aan een rivier die wordt gebruikt voor stort afval. De grond is daardoor niet erg stevig en veel gebouwen zijn wankel. Daarom is het een hele arme buurt. Een lichtpunt is dat de lokale kerk daar probeert uit te reiken naar de mensen om zich heen.

Het was ook een erg groot contrast. Eerst reden we over een enorm grote rotonde met klassieke gebouwen en vervolgens langs een rivier met afval en enorm wankele gebouwtjes vlak langs de rand. De regering wil dat de mensen uit die wankele huizen gezet worden maar de bewoners protesteren daar tegen.

En daar midden in die armoede kwamen we bij het Compassion project aan. Al de kinderen zaten al te wachten op ons en begonnen te springen en te zingen toen wij met de bus daar aan kwamen. Een enorm warm onthaal kregen wij van de project directeur, medewerkers en kinderen. Zo leuk om te zien! Een oase midden in de extreme armoede. Het bleek ook een project te zijn waar al meer dan 10 jaar geen sponsors op bezoek waren geweest. Erg bijzonder dus en bemoedigend voor de mensen daar. Dan worden voor die kinderen de sponsors meer een realiteit. Die bestaan dus echt.

Familie Den Blauwen had hun sponsorkind daar ook en ook direct gevonden en dat was erg emotioneel. Maar waar was Eliana, mijn sponsorkindje? Er waren ook zoveel meisjes die een beetje op haar leken. Ik kende haar alleen van een foto waar ze in roze kleding op stond. Tot ik door iemand werd gewezen op Eliana. Ze stond ergens langs de rand achter wat stoelen. Ze werd naar voren gebracht en omhelsde mij gelijk! Ze was wel wat verlegen maar dat is niet zo gek. Dat zou ik ook zijn en voor mij was het ook wat raar. Ze probeerde mij wat te vertellen in het Spaans maar dat verstond ik natuurlijk niet. Gelukkig kwam er al snel een tolk bij. Eliana zei dat ze er naar uit had gekeken om mij te zien! Ondertussen werd er van alles verteld en liederen gezongen maar daar kreeg ik eerlijk gezegd weinig van mee. Eliana hield bijna constant mijn hand vast en omhelsde mij soms stevig. Mij echt recht aankeken deed ze nog niet.

Vervolgens gingen we naar haar huis toe. Samen met een begeleider, een tolk en Hugo als fotograaf. Dit was een paar straten verderop. We liepen gewoon in de buurt waar zij woont. Onverharde straten met armoedige gebouwen en overal straathonden. Erg onwerkelijk en ook confronterend. Onderweg vertelde ze nog dat ze een tijdje terug een Compassion medewerker gezien had die achter een man aan liep die een vrouw met een mes bedreigde. Geen veilige buurt dus.

Het huis leek van buiten nog wel wat maar eenmaal binnen was het heel armoedig. Een kleine ruimte met een zeil aan het plafond.

Daar ontmoette ik de moeder van Eliana. Een prachtige vrouw. Erg hartelijk en gastvrij. Ze was erg blij om mij te zien. Ze excuseerde zich wel meerdere malen voor hoe het huis erbij stond omdat ze niet had verwacht dat ik er al zou zijn. Ze dacht ik haar alleen zou ontmoeten op de Sponsordag volgende week woensdag. Haar vader en broertje (ongeveer 1,5 jaar oud) waren er ook. Omdat ze van de overheid heel veel leugens te horen krijgt kon ze niet geloven dat ik langs zou komen toen Eliana dat haar vertelde. Maar toch was ik er! Eliana was heel behulpzaam door mokken te halen voor de gasten. Twee fotoalbums kreeg ik te zien met foto’s van Eliana en haar moeder. Erg leuk om te zien. In haar huis was Eliana niet zo verlegen meer. Ze liet heel trots verschillende diploma’s zien en schriften op haar school waaruit bleek dat ze goede cijfers haalde. Ze was blijkbaar ook heel goed in tekenen en ze ging nog speciaal wat voor mij tekenen! Zo lief.

Haar moeder had als werk het verkopen van schoonheidsproducten zoals parfums. Die moest ze volgens mij van te voren inkopen en vervolgens op straat doorverkopen. Waarschijnlijk is ze daar elke dag heel druk mee om een beetje rond te kunnen komen. Dat ga ik haar nog vragen. Ook of de vader nog werkt. Ze vertelde dat ze een bepaald Peruaans gerecht erg graag voor mij wilt maken op de Sponsordag. Of daar gelegenheid voor is weet ik niet maar volgens haar zou het sowieso gebeuren. De tijd vloog voorbij. Gelukkig kan ik ze nog uitvoerig spreken op de Sponsordag. Ik kan niet wachten!

Toen was het tijd om nog een paar cadeaus te geven. Voor Eliana had ik een roze lappenpop en daar was ze dolblij mee. Die liet ze de rest van de dag ook niet meer los. Haar moeder was ook heel blij met de klompjes en een kip aan een sluitelhanger als aandenken aan mij. Ze grapte nog dat ze nog nieuwe schoenen nodig had haha. Ze kreeg ook nog een handdoek en een zakje uit het vliegtuig met sokken, tandpasta en een schaartje. Aan haar broertje gaf ik een kleine knuffel waar hij volgens mij ook erg blij mee was. Van haar moeder kreeg ik een luchtje voor mannen die ze normaal doorverkoopt. Ik wilde het op mijn hand spuiten maar dat lukte niet direct waarna Eliana het voor mij deed. Eliana kwam aan met een klein knuffel beertje voor mij. Dat bleek haar lievelingsknuffel te zijn waar ze altijd mee sliep… en dat wilde ze aan mij geven. Terwijl ik haar nog maar net sponsor. Dat geeft wel aan hoe blij kinderen zijn met hun sponsor!

Als afsluiting hebben we met elkaar gebeden. De moeder wilde geen afscheid nemen omdat we elkaar nog gaan zien. Ze noemde mij nog Justin Bieber haha!

Met Eliana ben ik weer teruggelopen naar het project waar nog een uitbundige sfeer hing en weer veel foto’s werden gemaakt. Ik ging toen nog even een foto maken van Eliana met mijn eigen fototoestel. Toen ik de foto liet zien pakte ze het fototoestel vast en ging zelf foto’s maken. Erg leuk en nog mooie foto’s ook na wat proberen. Ze kwam nog aanzetten met een groot vel met daarop “welcome in peru” die ergens op de grond lag. Haar lerares gaf mij nog een foto mee van alle kinderen in het project. Toen was het tijd om afscheid te nemen. Ondanks dat we elkaar weer zouden zien was het wel moeilijk. Toen ik in de bus zat keek ze mij voor het eerst echt in de ogen aan en gaf een handkusje…

Op de terugweg kwamen we nog langs vele sloppenwijken gebouwd langs de zijkant van bergen. Maar ik was met mijn gedachten nog bij Eliana. Ik moet het allemaal nog een plekje geven en verwerken. Enorm veel indrukken komen in een kleine middag op je af maar ik had het absoluut niet willen missen. Nu heb ik nog een leuke Sponsordag in het verschiet waarbij ik haar weer zal ontmoeten en het ijs al gebroken is!

Ontmoeting met Araceli

2011-10-15T05:05:00.001+02:00

Door Marijke:

Hier schrijft een zeer gelukkig mens…..

Nadat het nog even spannend was of het afgelopen donderdag wel door zou gaan, na het akkefietje met de KLM, kwamen we eindelijk aan bij project 438. Toen de bus voor de kerk stopte hoorde we een luid gejuich van kinderen. Wat een heerlijk welkom!

Eenmaal binnen moesten we tussen al deze kinderen Araceli zien te vinden, maar al snel viel mijn oog op een paar tieners meisjes bij de deur en wel één in het bijzonder; zou ze dat zijn?

Ik moest het toch nog even aan haar vragen, want in het echt zien ze er altijd anders uit dan op de foto, als snel viel ze me huilend in de armen en liet mij niet meer los. Heerlijk! Daarna volgde hetzelfde ritueel bij Frank en de kinderen; wat was ze blij om ons na zoveel jaar te mogen ontmoeten! En wij waren net zo blij!

Trots liet ze ons het project zien en! We zagen we hoe alle kinderen zich in hun lokaal hadden verzameld om te laten zien hoe het er normaal gesproken op het project aan toe gaat. Alle kinderen waren heel enthousiast en opgetogen een groep sponsors te kunnen ontmoeten. De kinderen waren heel open en spontaan.

Na de rondleiding op het project liepen we naar het huis van Araceli waar we ook weer enthousiast werden omarmd door haar moeder en oma. Ik moet zeggen dat ik blij verrast was toen ik haar huis zag. Ik kon me totaal niet voorstellen hoe ze zou wonen maar ik vermoede aan de hand van wat ik op foto’s heb gezien dat de omstandigheden waar ze wonen beter was dan wat we op andere plekken hebben gezien.

En inderdaad het was groot en netjes met veel kamers en ieder een eigen bed. De bouw van een badkamertje was lang geleden begonnen, maar wegens geld gebrek nooit afgemaakt dus dat ontbrak nog steeds. Het is maar goed dat het er zelden regent….

Helaas moesten we al veel te snel terug naar het project om weer naar het hotel te gaan (wat mij betreft hadden ze me er wel mogen achter laten en later in de week komen ophalen). Bij het afscheid nemen viel ze meer weer huilend in de armen, afscheid nemen zal niet makkelijk zijn als we haar woensdag definitief gedag moeten zeggen.

Tijdens het bezoek bij haar thuis zei de tolk dat Araceli vertelde dat ze van plan was om zo snel als ze klaar was met school te gaan sparen om naar Nederland te kunnen om haar sponsors op te zoeken ;).

Gelukkig is haar droom (en de onze) al eerder in vervulling gegaan.

Dit was voor allemaal één van de mooiste dagen van ons leven!

Fotoverslag 14 oktober

2011-10-14T05:26:00.003+02:00

Door Huub :-) & Bregina:

Hallo allemaal.

Zoals jullie waarschijnlijk weten zijn we na 36 uur reizen in 3 groepen in Lima aangekomen en ook al onze koffers! We zijn na het inchecken in het hotel en een lunch meteen doorgegaan met een projectbezoek aan project PE-438 in Lima.

Vanmiddag hebben wij een geweldig project bezoek gehad. Toen wij met de bus bij het project aankwamen stonden kinderen al enthousiast te zingen en te springen, dit deed ons al gauw onze jetlag vergeten. We kregen een warm onthaal van de project directeur en andere project medewerkers. Na het welkom hebben we samen met de project kinderen een aantal liederen gezongen, dat was 1 groot feest!

We mochten bij alle kinderen in de klas meekijken, met de lessen die ze op het project krijgen. Dit was voor elke leeftijd weer verschillend. Zo werden er in een klas kettingen en armbanden gemaakt, een andere klas was bezig met verven, geestelijk onderwijs, de verzorging van tanden en ga zo maar door.

De familie Den Blaauwen ontmoette Arceli en Elwin Eliana waar ze later ook nog op huisbezoek gingen. Het waren indrukwekkende ontmoetingen. Geniet van de foto's.

een van de vele sloppenwijken in Lima

lokale bus

onze bus met Compassion collega Soledad

Ontmoeting Areceli en Marijke

ontvangst op PE-438

Elwin & Eliana

Muzikale begeleiding door projectkinderen

Een groot feest!

De waarden die de kinderen leren op het project

straatbeeld Lima

Elwin en Eliana op weg naar haar huis

Veel onafgebouwde huizen in Lima en honden op het dak

Bij Eliana thuis

Haar nieuwe pop vond ze prachtig!

Voor Eliana's huis

De omgeving van project PE438

Straatverkoper, eetstalletje langs de 'weg'

uitzwaaien van de kinderen

alle handdoeken van de kids op het project

bezoek aan de klas tijdens het project bezoek

Soledad geeft ons een uitleg over de documenten
van de kinderen

Ik reis

2011-10-14T04:06:00.002+02:00

Door Ale:

Ik reis

vol verlangen

naar wat voor mij ligt

te wachten

een onbekende

bepaalt de gang

van mijn gedachten

zijn taal

spreek ik niet

zijn wereld

ken ik niet

maar als ik

hem ontmoet

zal het mijn

hart zijn

dat hem groet

Lima here we come

2011-10-12T14:13:00.001+02:00

Kleine hand

2011-10-11T12:14:00.001+02:00

Leuk bericht van Compassion Peru

2011-09-21T09:30:00.000+02:00

Door Soledad Ágreda, Tours & Visits Compassion Perú

Vandaag kregen we een leuk bericht van Soledad Ágreda voor de deelnemers aan de Peru reis! Soledad vormt samen met Elia Sipan het Tours & Visits team van Compassion Peru en zij zijn druk bezig om onze reis ter plekke voor te bereiden.

“Dear friends; we are very excited to welcome our first sponsor tour from Netherlands. We are looking forward to show you our city and to make you know more about Compassion and how it affects the life of our children for good. Also, we want to learn more about you and the way you think; we are sure that your children will be delighted to meet you and that this will be a great time for them and we hope that for you too. “

Soledad & Elia

Vertaling:
Lieve vrienden,
We hebben er erg veel zin in om de eerste sponsortour van Compassion Nederland naar Peru te verwelkomen. We zien er naar uit om jullie onze stad te laten zien en jullie meer te leren over het werk van Compassion en hoe het het leven van de kinderen voor goed verandert. We willen jullie graag beter leren kennen en te weten komen hoe jullie over dingen denken. We weten zeker dat jullie sponsorkinderen staan te popelen om jullie te ontmoeten en dat het een fantastische tijd voor hen en jullie zal zijn.

Informatiedag Peru reis

2011-09-13T11:09:00.000+02:00

Door Hugo:

Afgelopen zaterdag hadden we de informatiedag voor de sponsortour naar Peru van 12-22 oktober. Een sponsortour is een geheel verzorgde groepsreis die georganiseerd wordt door Compassion. Ieder jaar organiseren wij 3 groepsreizen naar verschillende landen. Zie hier rechts in de navigatie de planning voor de komende jaren. We gaan in totaal met 19 personen op reis naar Peru om het werk van Compassion in al haar facetten te zien en om ons sponsorkind te ontmoeten.

Het doel van de informatiedag is om als groep met elkaar kennis te maken en een aantal praktische zaken over de reis door te nemen. Het is altijd weer bijzonder om de verschillende redenen van de deelnemers te horen waarom ze meegaan met deze reis. Eén ding is duidelijk iedereen heeft er enorm veel zin in en kan haast niet wachten om zijn/haar sponsorkind(eren) te ontmoeten!

Over 4 weken zitten we al in het vliegtuig naar Lima, de hoofdstad van Peru.

Wij zijn benieuwd hoe jullie deze dag hebben ervaren? Waar kijk je naar uit? Waar zie je tegen op? Wat denk je te leren? Laat eens een berichtje achter!

Hieronder een aantal foto's van de informatiedag:

Lunchpauze

De groep met reizigers die naar Peru gaan! (Robert ontbreekt)

Enkele filmpjes over Compassion in Peru:

http://www.youtube.com/watch?v=Xp1KOC8Ynzs

http://www.youtube.com/watch?v=R-i8rGEQRp8

http://www.youtube.com/watch?v=vcdDWo3PZFY

Sponsortour naar Peru

2011-07-25T15:18:00.000+02:00

Op 12 oktober vertrekken wij met een enthousiaste groep sponsors naar Peru.

Tijdens deze reis kan je ons via deze blog volgen.

Taart voor Compassion Tanzania kantoor!

2011-05-12T09:41:00.000+02:00

Door Hugo:

Als groep hebben we een taart en koekjes laten maken als dank voor alle medewerkers van het Compassion Tanzania kantoor. Er zijn veel mensen betrokken op de achtergrond om zo'n grote groepsreis als deze tot een succes te maken die we nooit zien. Op 12 mei, tijdens de ochtend bidstond, is de taart afgeleverd door Hiram Kisamo van het Impala hotel. Hiram heeft de taart laten maken in de kleuren van de Nederlandse vlag en oranje. De taart en koekjes zijn met groot enthousiasme ontvangen en ze gaan er lekker van genieten.

Het management van het Impala kantoor wil onze Nederlandse groep ook nog hartelijk bedanken. Zij vertelden mij dat ze nog nooit zo'n lieve warme groep van mensen hadden gehad en erg van onze aanwezigheid hebben genoten tijdens ons verblijf. Ze waardeerden vooral dat we met alle schoonmakers, dragers en alle andere staff van het hotel zoveel contact onderhielden en oprechte interesse toonden in hun levens. Dat hebben ze erg gewaardeerd. De meeste andere groepen die hier verblijven schenken nauwelijks tot geen aandacht aan deze belangrijke mensen.

Hier nog wat foto's van het overhandigen van de taart.

Time to say goodbye!

2011-05-11T18:22:00.000+02:00

Door Hugo:

Het onvermijdelijke einde van de reis is aangebroken. Na 10 dagen indrukken, hoogte- en dieptepunten is het tijd om afscheid te nemen van Tanzania. We hebben samen vele mooie momenten beleefd. Naast de mooie momenten hebben we ook veel armoede gezien. Armoede heeft een gezicht gekregen en de vele statistieken over armoede hebben een verhaal gekregen. Wat blijft is dat we ervaren hebben dat er ondanks de ellendige situaties hoop is in de Compassion projecten. Geloof, hoop en liefde.

Bedankt voor al jullie reacties en meeleven tijdens deze reis. Dat hebben we erg gewaardeerd. En als je dit leest en nog geen kwetsbaar kind steunt, begin dan vandaag nog met het maken van een levensgroot verschil in het leven van een kwetsbaar kind. Klik de sponsor een kind button hier rechts op de blog. Je kunt natuurlijk ook een 2e of 3e kind gaan ondersteunen. Iedere dag sterven er nog steeds 21.000 kinderen jonger dan 5 jaar aan ziekten die makkelijk voorkomen hadden kunnen worden. Iedere dag.................
21.000.........

De groep is zojuist vertrokken naar de luchthaven en zal morgenochtend (12 mei) op Schiphol landen. Ik (Hugo) schrijf deze blog nog in Arusha omdat ik nog een paar dagen naar Kenia ga om een aantal sponsorkinderen te ontmoeten.Zie hierbij nog een aantal foto's van het vertrek richting de luchthaven.

Hugo, Mary, Jurrien, Bregina en Mary

Dappere held....

2011-05-10T22:56:00.002+02:00

Maandagochtend is het zover. Na de funday op vrijdag, mag ik Grace nog een keertje zien. Deze keer op haar project. Omdat wij als afsluiting een nachtje in een safari lodge gaan doorbrengen, worden wij met land rovers opgehaald. Rond tien uur 's ochtends, rijden wij het terrein van Grace's project op. Onze jeep rijdt als laatste het terrein op en ik zie Grace rennen van jeep naar jeep, opzoek naar mij. Ik deed de deur open en ze vloog in mijn armen. Wij gaven elkaar een dikke knuffel en we lieten elkaar niet meer los. Wij hadden een halve dag de tijd samen, en ik heb haar letterlijk bijna de hele ochtend gedragen. Als ik haar neer moest zetten, pakte ze mijn hand vast. Na de thee zijn wij richting het huis van Grace gelopen. Mary en Flora van Compassion, Grace, Hugo, Jurrien en ik wandelen door de dorre maïsvelden onderweg naar het huis van Grace's broer, Eric. Onderweg werden wij vergezeld door jonge kinderen die zich aan ons gezelschap toevoegden en vrolijk meeliepen. Het landschap is droog en de huisjes die wij her en der tegen komen, zijn klein en donker. Ik word er verdrietig van. Na een lange, stoffige wandeling, komen wij aan bij Grace's huis. Wij worden begroet door een ingetogen jonge vrouw. Hoewel zij wist dat wij zouden komen, krijg ik de indruk dat ze zich niet zo prettig voelt. Dit is Mwanja, de vrouw van Eric. Zij wijst ons naar een kleine deur in het midden van een gebouwtje gemaakt van modder en stokken. Het is donder binnen en net groot genoeg voor een bed en wat krukjes.

Na een paar minuten, stapt Eric binnen. Ik heb een foto van hem samen met Grace en nu ik hem in persoon zie, blijkt het dat hij veel jonger is dan hij op de foto lijkt. Hij is 23 en ondersteunt niet alleen zijn eigen gezin, maar ook zijn zusje Grace, broertje Ibrahim en zijn schoonzusje van 14. Te veel verantwoordelijkheid voor een jonge man van 23. Hij verdient geld door parttime te werken in een dichtbijzijnde mestfabriek. Hij gaat 's ochtends vroeg daar heen en hoopt elke keer dat hij uitgekozen wordt om te werken. Om iedereen een kans te geven, worden de mannen om en om ingezet om te werken. Vandaag kreeg Eric te horen dat hij deze keer niet aan de beurt was. Vervelend voor hem, maar het gaf ons tijd om met hem te praten. Hij verdient ongeveer 100,000 TZ shilling per maand. Daaruit moet hij 10,000 shilling aan huur betalen, 9000 shilling per maand (300/dag) voor water en ongeveer 4000 shilling per keer om eten te kopen. Hij verdient net genoeg om rond te komen, voor extra's is er geen ruimte. Grace en Ibrahim zijn bij Eric komen wonen omdat hun moeder ziek is en woont tijdelijk in een dorp ongeveer 60 kilometer verder op. Zij is zelf niet gezond en zorgt op dit ook voor haar zieke moeder.

Na ons gesprek is de tijd om de cadeaus over te handige. Wij geven hen een voedselpakket en een zak volgeladen met cadeaus zoals zeep, shampoo, tandpasta, tandenborstels, speelgoed en kleding, allemaal met liefde gegeven van vrienden, familie en bedrijven uit Nederland. Ze lachen allebei waardoor wij kunnen zien eigenlijk hoe jong ze eigenlijk zijn. Na het bidden is het tijd voor een foto en om afscheid te nemen. Hugo gebruikt de gelegenheid om foto's te maken voor een nieuwe marketing campagne over armoede en dan beginnen wij aan de lange wandeling richting het dorp. Hun situatie is schrijnend en het weglopen en hun daar achter laten was erg moeilijk.

Eenmaal terug op het project, zijn wij met de medewerkers en kinderen gaan eten waarna het tijd was om afscheid te nemen. Na een mooie toespraak door de pastor hebben wij afscheid van elkaar genomen. Onderweg richting onze ontspanning adres kampte ik met een dubbel gevoel. Ik had iets leuks om naar uit te kijken, maar Grace ging later op de dag terug naar haar kleine, donkere huis. Wat mij wel goed deed was de kennis dat, hoewel het klein en donker is, het een huis vol liefde is en gezegend door God. Ik ga mijn uiterste best doen om een sponsor te zijn waarop zij trots op kan zijn. Ik ben zeker trots op haar, mijn klein, dappere Gracie.

Foto's van de afgelopen dagen

2011-05-10T22:00:00.003+02:00

Tarangira Park

2011-05-10T21:13:00.000+02:00

Door Mirjam & Stefan:

Nadat we het project in de omgeving van Tarangira Park hadden bezocht, zijn we met de vijf jeeps richting het Tarangirae park gereden. We hebben daar de eerste safari gehad.

Op deze wonderlijke eerste safari ervaring hebben we zebra’s, giraffen,olifanten,apen, dikdiks, waterbulls en veel mooie vogels gespot.

Toen we twee uur later aankwamen bij de Tarangire Lodge, waren we ondersteboven. Wat een bijzonder stukje natuur! Er stonden luxe tenten op ons te wachten, met bedden en een complete badkamer.

Na een gezellig diner, en informatie over het werk van de Advocates van Compassion, zijn we in onze tenten gekropen. Dit onder het geluid van vogels en kreekelgeluiden. Onder een hemelse sterrenhemel, zijn we allemaal gaan slapen.

Deze morgen werden de meeste van ons door Lucas (de bewaker van het park (Massai) om zes uur gewekt en stond er een lekkere kop thee klaar bij elke tent. Zo begon de dag al vroeg, maar heel goed.
We hadden een prachtig uitzicht op een dal, met een half droge rivier. Hier liep een olifant, en buffalos.

Na een goed, uitgebreid ontbijt zijn we op onze tweede safari gegaan. Hier hebben we zwijnen,zebra’s, roofvogels, olifanten, giraffen en vele anderen dieren gezien.

Half verwegen het begin stonden we oog in oog met een twintigtal olifanten. Ze staken de weg voor de jeeps over, op twee meter afstand.

Wat heeft God een onwijze creativiteit gehad bij het maken van al deze verschillende kleine en grote wonderen. Na onze gamedrive zijn we gaan lunchen bij de Safari Lodge.

Rond een uur of twee zijn we daar vertrokken, en kwamen we om kwart voor vijf ‘s middags weer aan.
Samen hebben we vanavond ons laatste diner in Tanzania gevierd, om vanavond de avond af te gaan sluiten met een knal.

We voelen ons blij en gezegend dat we, als onze lieve Heer het wil, aanstaande donderdag onze geliefden weer mogen zien…maar dat neemt niet af dat we Tanzania zullen gaan missen en voor altijd een stukje ervan in ons hart zullen (gaan) mee dragen!

The face of poverty changes with each new day

2011-05-08T21:13:00.000+02:00

Door Patsy:

The face of poverty changes with each new day. Before going to church this morning, we took a walk through Kilombero, the slums of Arusha. What we saw today doesn't compare to what we have seen earlier this week. Tiny alleys, so narrow we had to walk through them in single file. We had to hip hop over small gullies filled with water from the rainfall the night before, sometimes holding on to the walls of the houses in order to keep from falling. Some of the people greeted us with curiosity, others laughed at the mzungus who were walking through their streets, probably wondering what we were doing there. Their homes are made of mud and boards, the boards being used as support to keep the tiny houses from collapsing. The eyes of the people we passed reflected their hopeless situation. Children and adults, side by side, all in need. Two little boys followed us almost the entire walk through this area, possibly the poorest part of Arusha, one of them constantly pushing a homemade push toy. Once back on what appeared to be the main street, we passed a small church. A sign outside listed the times of the daily services, the first one on Sunday beginning at four a.m. As we made our way through the streets, we passed church goers dressed in their most beautiful clothes and carrying Bibles.

We boarded the bus and drove to the Calvary Temple Church, which is also the church that runs the project in this area. After a tour of the tiny office and a tea break, we walked into the church. We, along with what later turned out to be a church group from Korea, were asked to sit in the front of the church. There are three services, the first being in Kiswahili, the second in English and the third in both languages. We attended the third service. Once the music started, the choir led the congregation in a number of songs, their voices so intense that it could probably be heard far beyond the gates leading to the street.

God works in amazing ways. Hugo had already told the congregation that we are here to visit our sponsor children and to see first hand the effect Compassion has in the lives of these children and their families. As it turned out, the Korean guests were members of a church, in Arusha for the opening of a school. The pastor also happened to be the guest speaker and so we were treated to a tri-lingual service. At the end of his sermon, the pastor told us that his church had a Compassion Sunday organized for next Sunday, and one of the members of the group told me that she supports a child through Compassion. Two nationalities far from home, one vision.

Fotoverslag 7 & 8 mei

2011-05-08T16:36:00.001+02:00

Door Hugo:

Op 7 mei hebben we project TZ 501 bezocht. Een project waar voornamelijk kinderen die uit een Maasai familie komen worden ondersteund. Het was wederom een erg indrukwekkend bezoek met veel dans, prachtig zingen en spelen. De nood in deze omgeving is echter groot. Veel kinderen die niet naar het project kunnen liepen ook hier in de buurt of op het project rond en dat raakte ons zeer. Er zijn op deze wereld nog heel veel kinderen die keihard een sponsor nodig hebben, dus als je dit leest en geroepen voelt klik dan de sponsor een kind butto hier rechts op de blog aan.

De bezoeken bij de Maasai gezinnen thuis waren mooi. We moesten een behoorlijk eindje lopen om er te komen, maar dat was erg mooi omdat we door een prachtige omgeving liepen. Onderweg keken we armoede veel in de ogen in de vorm van kleine kinderen die grote zware takken bossen aan het dragen waren en veel kinderen die met zware emmers water aan het slepen waren.

Op 8 mei zijn we voor het bezoek aan de kerk eerst door een erg arme wijk gelopen. Het had vannacht geregend en dat had de onverharde grond omgevormd tot grote vieze modderpoelen. Op het hoogtepunt van het regenseizoen moet het werkelijk verschrikkelijk zijn om hier te wonen. Dan verandert de weg in een grote modderstroom die allerlei rotzooi met zich meezeult.

Aansluitend zijn we naar de kerk gegaan waar we samen met onze Tanzaniaanse broeders en zusters de dienst hebben gevolgd. Wat een passie en enthousiasme! Er was ook een team van Koreanen aanwezig en de voorganger van dit team vertelde dat hij volgende week zondag een 'Zondag voor kinderen in Armoede' in zijn kerk ging organiseren voor Compassion. Zijn kerk telt 3.000 leden. Compassion is zo'n 60 geleden in Korea gestart als organisatie.

Filmpjes zaterdag 7 mei 2011

2011-05-07T20:57:00.002+02:00

Door Bregina:

We hebben vandaag een geweldige dag gehad. Hieronder een aantal filmpjes zodat jullie weer met ons kunnen meegenieten.

Zingende kinderen op project TZ-501

Bekijk het filmpje via onderstaande link:

http://youtu.be/IXaBlRq8OqM

Samen zingen met de kinderen

Bekijk het filmpje via onderstaande link:
http://youtu.be/RFrL8HnBlPs

Biddende kinderen
Bekijk het filmpje via onderstaande link:
http://youtu.be/Ee_M2E19Cuc

Eten uitdelen aan de kinderen
Bekijk het filmpje via onderstaande link:
http://youtu.be/_olBoOVwKGY

Nog meer zingende kinderen
http://youtu.be/KXD5WWQL4SY
Bekijk het filmpje via onderstaande link:

Geweldige ontmoetingen!

2011-05-06T21:27:00.003+02:00

Door Bregina:

Voor meer foto's zie het verslag 'foto verslag van de Funday'

Bij het afscheid nemen zei ik tegen Leocadia ‘Mungu Akubariki’ (God’s zegen)

Leocadia zei ‘amen’. Wauw wat was dit een superdag; heerlijk samen gespeeld, gewommen, gegeten en cadeautjes gegeven. Haar ogen straalden van blijdschap. Ik denk dat ik vandaag een stukje van God’s koninkrijk heb mogen ontdekken.

Asante sana (bedankt) voor iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt!

Gerianne – Leocadia

Het was een heerlijke dag met deze prachtige jongen!

Hij was vrolijk en zo dankbaar!

Een dag om nooit te vergeten.

Mirjam – Shedrack

Ashirafu is de leukste!

De dag was; WAUW!

Stefan – Ashirafu

A timeless memory

Patsy – Faraja & Grace

Dit is liefde op het 1ste gezicht!

Rieke – Doreen

Mijn dapere Jackson, te jong te veel verantwoordelijkheid als oudste mannelijk gezinslid.

Dat God hem mag zegenen met kracht en wijsheid.

Sita – Jackson

Liberia is een geweldige lieve meid en ze heeft genoten van alles wat deze dag haar bracht!

De gekregen poppen deden haar schaterlachen.
Sita – Liberia

Liefde en dankbaarheid van twee mensen uit twee totaal verschillende werelden vloeien in elkaar over;

Ik voel haar hartje opgewonden kloppen….. we hadden geen woorden nodig.

Peggy – Noella

Ik zal de aankomst nooit vergeten. Ik zag Vaileth met haar prachtige groene vestje en brede, ietwat verlegen lachje. Ze zag mij en toen ze zag dat ik haar herkende, rende ze op me af en klampte zich aan me vast.

Ze heeft me de 1e tien minuten niet meer los gelaten.

Het was geweldig met Vaileth! Maar ook met Mary en de anderen!

Corine – Vaileth

In één woord; GEWELDIG!

Rebecca – Naomi

Ik heb genoten om Rogathe weer te zien. Ze vond de schommels en het zwembad helemaal geweldig. Het was voor haar de 1e keer in haar leven dat ze in een zwembad is geweest.

Vorige jaar heb ik haar samen met Alexandra voor het eerst ontmoet en was ze erg verlegen.

Prachtig om te zien dat ze in 1 jaar een stuk is gegroeid in zelfvertrouwen en op me af kwam rennen toen ze me zag.

Hugo – Rogathe

Jambo (hallo)!

Familie en vrienden, ik wil even zeggen dat ik een geweldige dag heb gehad met Mary.

Het is een vrolijk en actief meisje.

Deze dag zal ik nooit meer vergeten!

Truus – Mary

Een schoolreisje als weller

..op een exotische locatie

met heerlijk weer

En bovenal met een bijzondere getallenteerd sponsorkind

DANKBAAR!!

Peter – Omari

Ik was heel blij dat ik van mijn sponsorkindje te horen kreeg dat alles goed gaat thuis en dat hij voldoende eten en medische verzorging krijgt. Ook is het fijn dat hun gezin christenen zijn.

Vonnie – Samwel

Er kwam een lach op zijn gezicht toen ik zei dat hij mijn kleine broertje is.

Dit was een een heel fijn moment

Iris - Samwel

Dit was echt een fun dag

Veel gevoetbald, heerlijk gezwommen en nog meer gelachen

Jurrien – Goodluck & Deo

Een dag om nooit te vergeten. This boy has changed my life for-ever!!

Francine – Mudi

Een stralende dag, met mooise, bijzondere en ook emotionele momenten

Henk - Jafary

Een indrukwekkende dag met een bijzonder jongentje

Margreeth – Jafary

Onbeschrijfelijk…

Margreta –Lemi

Het was een bijzondere dag met veel zegeningen.

Wij hebben ervarren wat Compassion voor het leven van een kind betekend, geloof, hoop en liefde!

Jan & Nieke – Adam, Masanja en Joshua

Wat een bijzondere meiden en wat een voorecht om ze te ontmoeten!
Het was een onvergetelijke dag!

Bregina – Dayana en Winifrida